Bachantki

Na podstawie Bachanek Eurypidesa, Teorematu Piera Paolo Pasoliniego i Przyjeżdżam jutro Henryka Tomaszewskiego.

 

Natchnienia i podpory literackiej szukałem tym razem w Bachantkach Eurypidesa i książce Pasoliniego zatytułowanej Teorema. Z tych dzieł zaczerpnąłem tematy, pewien konglomerat myśli dla wyrażenia nurtujących mnie problemów. Występuje tu spięcie dwóch racji i sprzeczności: z jednej strony postępowanie człowieka w świecie codzienności, jakieś bardzo racjonalne, rzeczowe, a z drugiej chęć ucieczki od tej szarzyzny w świat marzeń, często skrzętnie skrywanych pragnień możliwych do urzeczywistnienia… nie na jawie. Słowem wszystko to, co było myślą przewodnią dionizyjskich misteriów, co nierealne w życiu, może przybrać konkretne kształty w teatrze. 

/H. Tomaszewski, Przyjeżdżam jutro, Słowo Polskie nr 53/1974/

 

 

W 1974 roku Henryk Tomaszewski zrealizował we Wrocławskim Teatrze Pantomimy spektakl Przyjeżdżam jutro, który określił mianem „collage’u obrazów pantomimicznych inspirowanych Bachantkami Eurypidesa i Theoremą Piera Paola Pasoliniego”.

Tworząc spektakl Bachantki według dramatu Eurypidesa, twórcy sięgają do tych samych materiałów, traktując je jako punkt wyjścia przy komponowaniu obrazu scenicznego, niebędącego jednak odtworzeniem fabuły przedstawienia Tomaszewskiego. Spektakl Przyjeżdżam  jutro traktowany jest jako inspiracja i zachęta do tego, by jeszcze raz przeczytać oba dzieła i przekonać się, co dzisiaj wynika ze zderzenia tych dwóch opowieści. Tematy są wciąż te same, te, o  których wspomina Tomaszewski w przytoczonym powyżej fragmencie wypowiedzi: starcie dwóch porządków, realnego i fantastycznego, rozdarcie człowieka, którego istnienie jest balansowaniem na cienkiej linie, rozciągniętej między twardą rzeczywistością a  kruchością świata powoływanego do życia przez marzenie.
Aktualne jest pytanie, które postawione zostaje tylko po to, by nigdy nie doczekać się  odpowiedzi: kim jest Przybysz/Dionizos, którego nadejście burzy zastany porządek i wygania człowieka z jego dotychczasowego miejsca zamieszkania – czyli z siebie samego.
Czy to wyzwolenie czy upadek? Dlaczego wciąż fascynuje jego postać? Dlaczego opowieść o nim jest wciąż potrzebna człowiekowi, teatrowi, światu…


Twórcy spektaklu:

reżyseria: MAĆKO PRUSAK
dramaturgia: MARTA GIERGIELEWICZ
scenografia: MIREK KACZMAREK
opracowanie muzyczne: MAĆKO PRUSAK
realizacja świateł: BARTŁOMIEJ JAN SOWA

OBSADA

Dionizos – MARIUSZ SIKORSKI
Penteus, Ojciec – JAN KOCHANOWSKI
Bachantka, Matka – ANNA NABIAŁKOWSKA
Bachantka, Córka – PAULA KRAWCZYK-IVANOV
Bachantka, Służąca – AGNIESZKA DZIEWA
Posłaniec, Syn – ANATOLIY IVANOV
Kadmos – ARTUR BORKOWSKI / ZBIGNIEW SZYMCZYK
Tejresjas, Listonosz – RADOSŁAW KASIUKIEWICZ (gościnnie)

 

 

Obsługa techniczna sceny w trakcie przedstawienia:
Montażysta, kierownik techniczny: Krzysztof Kowalski
Garderobiany: Adam Mickiewicz
Realizacja światła: Bartłomiej Jan Sowa, Jakub Frączek
Realizacja dźwięku: Szymon Tomczyk

Zdjęcia w galerii: Natalia Kabanow

 

CZAS TRWANIA: 95 minut (bez przerwy)


Premiera:
10. 06. 2016 na Scenie na Świebodzkim, Teatr Polski we Wrocławiu

Festiwale i wyjazy gościnne:
  • XVI Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu w Warszawie, 19 czerwca 2016, Warszawa